De Stentor, 30 mei 2011, door Agnes van Brussel
Verslag Theaterfestival ‘Gast in Zutphen’ 

“Voor deze verslaggever is de cabaretgroep Oeloek het hoogtepunt van de dag. Zij zaten in de finale van het Camerettenfestival en staan ook komend seizoen in het theater met hun voorstelling ‘De Nacht van de Nasmaak’.
Het zijn drie mannen en een vrouw die je na drie minuten al doen huilen van het lachen.
In een moordend tempo brengen ze absurde hilarische situaties.
Het zijn de mimiek, mallotige motoriek en rake teksten die je na een half uur doodop van de lach achterover doen leunen.

Leuk voor een half uur, maar hoe hou je dat vol in een langere voorstelling?
‘Dan doen we wat rustigere nummers en liedjes tussendoor.’, vertellen ze gerustellend. Want ook zingen en muziek maken doen ze met gemak.”

-

Patrick van den Hanenberg, theatermedewerker de Volkskrant:

“Ruim tien jaar na de laatste voorstelling van Waardenberg & De Jong is er weer een groep met dezelfde agressie, fysieke kracht en scherpe humor. Niet helemaal gek dat het energieke kwartet Oeloek geregisseerd wordt door Martin van Waardenberg. Amusement met een stevige linkse directe.”

-

‘Lachen om al dat onvermogen’ - Mike Peek (uit het Parool van 5 November, 2009):

“Stel: documentairemaker Michiel van Erp ambieert een kleinkunst-carrière. Hoe zou een voorstelling van hem er dan uit kunnen zien?
Zoals De Nacht van de Nasmaak wellicht.
Dit derde programma van Theatergroep Oeloek roept namelijk precies dezelfde reacties op als de films van Van Erp: ontroering, plaatsvervangende schaamte, verbijstering, een schaterlach. En op de beste momenten allemaal tegelijk.
Wie op zoek gaat naar een rode draad tussen de talloze, in elkaar overvloeiende sketches, komt uit bij onvermogen. Onvermogen om te communiceren, te begrijpen en uiteindelijk: onvermogen om te leven.
Dat komt het beste naar voren in een scène waarin een man en een vrouw thuis zitten als een verkoper aanbelt. Die wil geen verzekering of zelfgebakken koekjes slijten, maar leurt met problemen langs de huizen. ‘Volgens mij hebben wij geen problemen nodig,’ zegt de vrouw. Toch kopen ze een probleem.Een ruzie. ‘Wanneer begint die dan?’ vraagt de vrouw. ‘Nu!’ antwoordt de man. Het is een fraaie metafoor om overal complicaties te zien, zelfs als die er niet zijn.
Zo valt in veel sketches, hoe absurd ook, een menselijke eigenaardigheid te ontdekken. Oeloek is geweldig in het abstraheren van min of meer herkenbare situaties en geeft er vervolgens een vervreemdende zwiep aan. Dat levert tragikomisch, cartoonesk zapcabaret op waar flink om gelachen kan worden.
Pretentieloos amusement is het echter allerminst. Hoe grappig het bijvoorbeeld ook is als twee mannen in een soort zelfmoordmedley alle methoden om jezelf van het leven te beroven voorbij laten komen, er is altijd wel en gebaartje, een woordje of een blik die een diepere laag verraadt. Tekst en spel botsen voortdurend en bijna alle scènes schuren genoeg om te blijven hangen.
Als je al kritiek wilt leveren op Oeloek, zou je kunnen zeggen dat de theatergroep beter schrijft dan acteert. Carlijn van Rij overtuigt in elke rol (en blijkt bovendien een prima zangeres), maar de drie mannen zijn niet altijd even trefzeker. Vooral Kevin Jolly speelt in sommige sketches wat te statisch. Dat doet echter weinig af aan de enorme amusementswaarde. De Nacht van de Nasmaak heeft een heerlijke afdronk.”

-

Le Courrier du Jeudi:

“Een voorstelling van grote kwaliteit met fantastische spelers.”

-

Jacques Vriens:

“We hebben in een uitverkocht theatercafé genoten van Oeloek…Geestig, maf, gek, verrassend, soms confronterend (heel goed!) en ze zorgden ook nog voor vele schaterlachen.”

-

Wim de Visser, lid regiegroep onderwijs OBC Bemmel:

“Vrijdag 17 februari trad de jonge theatergroep Oeloek op voor alle docenten van het Over Betuwe College in Bemmel. Het OBC organiseerde een inspiratiedag voor de lesgevers waarbij de volgende thema’s centraal stonden: Niets is wat het lijkt en oog hebben voor het individu.
De vaart van het stuk, het geweldige acteren van de vier acteurs en de vele verrassende en humoristische wendingen riepen talloze positieve reacties op bij de toeschouwers. Direct na afloop maakten docenten CKV reeds afspraken voor een optreden voor hun bovenbouwleerlingen van havo en vwo. Ook bleek het theaterstuk een prima uitgangspunt voor docenten om zich te bezinnen op hun rol voor de klas en de waarneming van de werkelijkheid die door anderen weer heel verschillend ingekleurd kan worden.
Oeloek 2 is een theaterstuk voor iedereen die open staat voor bezinning, maar ook voor verwarring. Het zet duidelijk aan tot denken en het werkt ook zeer amuserend. Het decor is overwegend wit, maar het volledige palet van (kunst) keuren wordt ingezet om de toeschouwer geweldig te vermaken en te inspireren.”

-

Uit het juryrapport van de finale van het Camuz Kleinkunst Festival 2006:

“Goed bedacht en uitgevoerd. Mooie achterliggende gedachte, mooi decor, erg gelachen, intelligent, uitdagend, absurd, fysiek…de complimenten waren niet van de lucht voor de drie heren en één vrouw van Oeloek. Een terechte en onbetwiste finalist. De jury ziet een mooie toekomst voor Oeloek weggelegd!”

-

Robert Ceelen, hoofd theaterafdeling Amsterdams Lyceum:

“Oeloek hanteert een uiterst fysieke theaterstijl met hoog ritme en dynamiek. De absurde humor blijft van het begin tot het eind prikkelend en de theatrale vormgeving is uitdagend. Dit fysieke spel zie je niet vaak in Nederland op een niveau dat ook aantrekkelijk is voor een jonger publiek. Ikzelf ervaar Waardenberg en de Jong, Alex d’Electrique en eerdere producties van Carver. Maar de voorstelling van Oeloek is authentiek en niet te vergelijken. Binnen het onderwijs past deze voorstelling bijzonder, omdat A: het jongeren zal aanspreken; B: het lichaam als theaterinstrument volledig benut wordt; C: het gehele creatieve proces door de groep zelf ontwikkeld is; D: het jongeren aanspreekt op hun intellect.”

-

Dr. J. Kessels, Het Nieuwe Trivium, filosoferen in organisaties:

“Mooi vorm gegeven, overtuigend spel, gek scenario dat je flink aan het denken zet. Voor ons was dat laatste belangrijk, dat is wat wij beogen met ons werk. Het stuk was een mooie andere invalshoek in de materie. Ik denk zelf dat deze voorstelling uitermate geschikt is voor het onderwijs. Het stuk zou heel goed passen in een schoolprogramma dat over het hele land wordt uitgevoerd.”

-

Stone van den Hurk, regisseur:

“Oeloek nodigt ons uit om mee te gaan in de wereld van de bedenker en doet dat met zo’n aanstekelijk plezier dat de toeschouwer nergens het idee krijgt dat hij moet werken om het allemaal te volgen. Veel meer wordt hij uitgedaagd om mee te puzzelen en na afloop heb je zin om het meteen nog een keer te bekijken.
Als groep makers bewijst Oeloek dat ze hun eigen fascinatie voor de schijnwerkelijkheid van het theater niet alleen in een bredere filosofische context kunnen plaatsen maar dat ze een volstrekt intellectueel concept kunnen vertalen in taal, beeld, spel en vorm.
Door het concept spelmatig zo lijfelijk uit te werken, slaagt Oeloek er echter in een theatrale taal te vinden waarin zij zichzelf in alle kracht en kwetsbaarheid kunnen laten zien. Door de fysieke speelstijl ontstaat een zeer eigen vorm. Psychose van de lemming, is slim, grappig en uiteindelijk ook tragisch en verontrustend.”

-

Oeloek in de top 5 cabaretvoorstellingen 2009/2010:

In een speciaal nummer van het blad TheaterMaker van het theaterinstituut Nederland wordt teruggeblikt op het afgelopen seizoen.

Recensent Mike Peek schreef over het genre kleinkunst en cabaret en noemde Oeloek in zijn top vijf van beste voorstellingen van het afgelopen seizoen. We zijn enorm trots!!  

De Top 5:

─ Je zal alles worden, Wouter Deprez
De meester van de publieksinteractie is vader geworden en heeft daar volstrekt originele gedachten over.

— De Nacht van de Nasmaak, Oeloek
Absurde sketches op hoog niveau, in schurend documentairecabaret.

— Boheems, Sara Kroos
Kroos is eindelijk gelukkig. Ze schreeuwt en zingt het overtuigend van de daken.

— Dat moet meneer van Merwijk nodig zeggen, Jeroen van Merwijk
Virtuoze combinatie van conferences, liedjes en beeldende kunst. Zoals altijd, maar nog steeds uniek.

— Kaka Passa, Sanne Wallis de Vries
Hoe gaat een moeder om met de langzame dood van haar jeugd? Het antwoord van Wallis de Vries is grappig en ontroerend.

Mike Peek over Oeloek: ‘Cartooneske sketches volgden elkaar in hoog tempo op, waarbij visuele grappen in het decor een belangrijke rol speelden. De jonge makers hielden de rode draad, onvermogen in de breedste zin van het woord, continu stevig vast. Hoe geestig ook, in elke sketch voelde je ontroering, treurnis en plaatsvervangende schaamte, zoals in het beste werk van documentairemaker Michiel van Erp.
Oeloek maakt kleinkunst die tegen toneel aan schuurt en tegelijkertijd een inderdaad haast documentair karakter heeft.’ 

Lees het volledige artikel op: http://www.vanengelenburgtheater.nl/Seizoen-2010-2011/Oeloek/Recensie-en-interview-met-Oeloek.html